(काव्यप्रकार -विडंबन.)
लयी लयी वाटायचं कराव्यात मस्त कविता !
पन् काय करु ,काय करू…?..
ईचार केला किती बी तरी सुचतच न्हाई वो कविता !
स्पर्धा तर सोडाच पन् कविता वाचन्याजोगी तरीहवी !
आन् रोज रोज म्हन्ते …मी हुईन कवी ! मी हुईन कवी!!
पन् घोडंच कुठं पेंड खातंयं ते काई कळंना !
आन् आजपावतूर मला काही कविता कराया जमना !!
नवस केलं सायास केलं केलं देवदेव !
पन् न्हाई आली कुनालाच माजी वं कीव !!
म्हनलं जरा यावं भेटून फिल्मसिटीत ईनोदाच्या ईरांनला !
पन् कसलं काय आन् फाटक्यात पाय ,तितं
टाईमच हाय कुनाला. !!
भेटलं असतं कवी गुलजार !
पन् ते तरी म्हना काय कामाचं!
आपलं लिखान हाय इडंबन अन् हाय कि वो ईनोदाचं !!
लयी डोस्कं खाजिवलं आन् केला मी ईचार !
बसले एकदाची लिव्हायला तर !
शेजापाजारच्या आयाबायांनी केलं की हो बेजार !
मंग म्हनलं हितं बसून आपली कविता न्हाई हुनार !!
तुकोबांनी आख्खी गाथा लिव्हली भंडाऱ्यावर !
आपनबी जावं की आपल्या डोंगरावर !
तडक उठले अन् तरातरा गेले अजिंक्यताऱा किल्ल्यावर ! !
घेतला भारी पेन आन् लिव्हायला लागले कागदावर. !
आली थंड झुळूक आन् कवा लागला डोळा न्हाई मला कळ्ळं !
डरकाळी बिबट्याची ऐकून काळीजच माजं किवो हाल्लं !
आता कुटं पळू न् काय करु समजना मला !
पट्कन् उटूनशनी पळावं तर पायच लागलं कापायला !!
बिबट्या बिबट्या म्हनून जीव खाऊन वराडले !
आले आले म्हनून सुनबाईनं आवाज दिला !!
म्हनलं बरं झालं ती तरी आली माज्या मदतीला !!!
हात दिला तिच्या हातात न् लागले मी पळायला !
तर चहाची कपबशी घेऊन सुनबाई उभी मला उठवायला !!
©®उर्मिला इंगळे, सतारा
भ्रमण – ९०२८८१५५८५
!!श्रीकृष्णार्पणमस्तु !!